Witamina B 17- Amigdalina
-Badania


W 1962 r. dr John Morrone opisał wyniki stosowania letrilu u 10 pacjentów chorych na „nieoperacyjnego raka”. Leczenie trwało od 4 do 43 tygodni, zakres dawek letrilu wynosił od 3 do 9 g, lek podawano dożylnie. Morrone zakończył swój raport zdaniem: „Zastosowanie letrilu... w 10 przypadkach nieoperacyjnego raka z przerzutami przyniosło radykalną ulgę w bólu, pozwoliło odstawić leki narkotyczne i ograniczyć fetor [smród wydzielany przez guz], poprawiło apetyt i zredukowało adenopatię [powiększenie węzłów chłonnych]. Wyniki wskazują na regresję złośliwej zmiany… Nie zaobserwowano żadnych innych skutków ubocznych [poza przejściowymi epizodami niskiego ciśnienia krwi], jedynie lekki świąd i uczucie gorąca w dotkniętych regionach, ale objawy te we wszystkich przypadkach były przejściowe"



W 1994 r. P.E. Binzel opublikował wyniki leczenia letrilem pacjentów chorych na raka między 1974 a 1991 rokiem. Stosował on połączenie dożylnego i doustnego letrilu. Dawki dożylne zaczynały się od 3 g i dochodziły do 9 g. Po kilku miesiącach zastrzyki zastępowano doustnym letrilem, 1 g przed pójściem spać. Binzel stosował prócz tego różne suplementy odżywcze oraz enzymy trzustkowe, zalecał też niski poziom białek zwierzęcych w diecie i żadnego jedzenia typu fast-food – wszystko to było częścią jego programu. Z grupy 180 pacjentów z rakiem pierwotnym (brak przerzutów, rak ograniczony do jednego organu lub tkanki), 138 pacjentów ciągle żyło, gdy zbierał wyniki swoich badań w roku 1991. W tamtym czasie 58 pacjentów było pod kontrolą już od 2 do 4 lat, podczas gdy 80 było pod kontrolą lekarską od 5 do 18 lat. Z 42 pacjentów, którzy zmarli przed rokiem 1991, 23 zmarło na raka, 12 z innych przyczyn, a 7 „z nieznanych przyczyn". Niektórzy pacjenci opisani w jego książce wciąż żyją (i mają się dobrze!) – 15-18 lat od rozpoczęcia leczenia letrilem. Binzel zauważa też, że wszyscy pacjenci zostali zdiagnozowani przez innych lekarzy. Wielu już wycierpiało z powodu standardowego lekarstwa ‘nóż-poparzenia-trucizna’ (operacja/naświetlanie/chemioterapia), zanim ortodoksyjni lekarze zostawili ich jako beznadziejne przypadki.