Ozonoterapia



Ozon to trzy atomowa cząsteczka tlenu (03). Jest bezbarwnym gazem, łatwo rozpuszczającym się w wodzie i osoczu (15 razy lepiej od tlenu), wyczuwalnym już przy stężeniu 1:600 (na przykład po burzy), łatwo przekształcającym się w tlen.

Jest jednym z najsilniejszych utleniaczy.

Ozon jest jednym z najważniejszych gazów występujących w stratosferze otaczającej naszą planetę. Powłoka ozonowa działa jak filtr, uniemożliwiając przenikanie szkodliwego dla zdrowia promieniowania ultrafioletowego.

Od prawie stu lat, jest stosowany w medycynie w terapiach wielu rozmaitych chorób. Podczas I wojny światowej niemiecka armia na szeroką skalę wykorzystywała tę odmianę tlenu do leczenia odniesionych na polu bitwy ran oraz infekcji wywołanych przez bakterie beztlenowe. Wcześniej gaz ozonowy stosowano w Szwajcarii do odkażania sal operacyjnych.

Dzisiaj lekarze z całego świata stosują ozon w leczeniu szerokiego spektrum chorób, m.in. AIDS, astmy, zapalenia pęcherza, opryszczki, reumatoidalnego zapalenia stawów oraz nowotworów.

Wprowadzony do krwioobiegu ozon wywołuje lawinę korzystnych zmian: poprawia krążenie, aktywuje układ odpornościowy oraz usprawnia wymianę tlenu we krwi.

W Polsce została pierwszy raz zastosowana w 1986 roku przez chirurga i anestezjologa, prof. Zygmunta Antoszewskiego. Przed zastosowaniem terapii u chorych przeprowadził szereg badań potwierdzających lecznicze działanie ozonu. W Górnośląskim Centrum Medycznym w Zakładzie Anestezjologii i Intensywnej Terapii od 1986-1996 wykonano 42 000 zabiegów różnymi metodami. Jako pierwszy w świecie zastosował podaż do komór bocznych mózgu mieszaniny tlenowo-ozonowej u dzieci z powikłaniami zapalnymi po wszczepieniu zastawki Pudenza.

Do celów medycznych wytwarza się go z czystego tlenu w wyniku wyładowań elektrycznych i stosuje się go w postaci mieszaniny tlenowo – ozonowej, w maksymalnym stężeniu 5% ozonu i 95% tlenu.